بنی اسرائیل هرگز وارد فلسطین نشدند؛ قرائتی جدید از قرآن کریم و تورات

نویسنده: الحاج زکی علی الغول* 

چرا این کتاب؟
شناخت من از تاریخ قدیم یهود به آنچه در کتاب‌های تاریخ و تورات خوانده‌ام، بر می‌گشت و همچنین به آنچه که در میان عموم شایع است که یهودیان در فلسطین آثار و مقدساتی دارند و بنی اسرائیل زمانی در آنجا حکومت می‌کردند و سرزمین‌هایی داشتند که یکی از آنها قدس و دیگری نابلس بوده است و اینکه داود و سلیمان در فلسطین زندگی می‌کردند.
این اطلاعات در ذهن من جای گرفته بود، زیرا فکر می‌کردم این اظهارات، حقایق تاریخی بی‌چون و چرا و وقایعی است که فلسطین در دوره‌های پیشین پشت سر گذاشته است، به ویژه اینکه بعضی از مورخین عرب نیز این سخنان را از مؤلفان بیگانه اقتباس کرده‌اند و در تاریخ خود در مورد قدس و فلسطین به آن استناد کرده‌اند. در بین این مورخین عده‌ای نیز از ساکنان فلسطین بوده‌اند که در مورد فلسطین و قدس تألیفاتی داشته‌اند و یا حتی کتاب در مورد آن نوشته‌اند.
در سال‌های اخیر در نتیجه مطالعات مختلف خود شک  و تردیدهایی در درستی این اطلاعات رایج در مورد بنی اسرائیل به ویژه وجود آنها در قدس و فلسطین به ذهن من خطور کرد. زیرا هیچ دلیل و نشانه‌ای بر گفتارها و ادعاهای آنها در این مورد یافت نمی‌شد. به فرض هم که یک دولتی دارای ارج و قرب باشد و دوره‌ای طولانی در تمدن قدیم داشته باشد –بر اساس ادعاهای امروزه یهودیان- باید آثاری دال بر این تمدن بر روی زمینی که بر آن زندگی کرده است، باشد.
پس از آن تحقیق و تفحص را آغاز کردم تا بتوانم فقدان آثار یهود در فلسطین را اثبات کنم. در ابتدا از قرآن کریم شروع کردم و در مورد زندگی و اخلاق آنها به بررسی پرداختم تا اینکه بر من روشن شد که آنها از سرزمین فرعون از طریق دریا خارج شده‌اند. در آن زمان بر روی ریگ‌های سینا هیچ خشکی وجود نداشت و موسی (ع) پیش از آن از ترس فرعون به سرزمین مدین فرار کرده بود که در حجاز قرار دارد و در قرآن بیشتر از این چیزی نیامده است. سپس به کتاب عهد قدیم یا تورات مراجعه کردم که در آن آمده بود: «بنی اسرائیل از سرزمین فرعون خارج شدند و با اینکه سرزمین فلسطین به آنها بسیار نزدیک بوده است اما خدا آنها را به این سرزمین رهنمون نفرمود، بلکه آنها را از راه خشکی به دریای سرخ هدایت نمود. زمانی که فرعون آنها را تعقیب می‌کرد، آنها دریا را پشت سر گذاشته بودند و به خشکی فاران در حجاز رسیده بودند و پس از آن در جزیره العرب مستقر شده بودند.
بعد از آن به کتاب‌های جغرافیایی و کتب مورخین پیشین عرب و خصوصاً آنهایی که در قرن دهم میلادی زندگی می‌کردند مراجعه نمودم و مدارکی در تأیید استقرار یهود در شبه جزیره عرب یافتم.
همه این امور از جمله مسائلی بود که در من شک و تردید به وجود آورد. من به حقایقی دست یافته بودم که دوست داشتم نسل‌های حاضر نیز از آن مطلع شوند، زیرا آنچه که امروز اهمیت دارد این است که تاریخ به منظور غصب حقوق انسان‌ها تحریف نشود. اکنون ما در زمانی قرار داریم که پشتیبانی از باطل به خاطر منافع بر پشتیبانی از حق برتری دارد. حتی اگر این کار در یک دورة زمانی کوتاه صورت گیرد.

*امین قدس، عضو اتحادیه مورخین عرب

ادامه دارد