ستاد اطلاع رسانی شانزدهمین جشنواره مطبوعات و خبرگزاری ها با علی اکبر کسائیان ،نویسنده و روزنامه نگارپیشکسوت و دبیر هیات منصفه مطبوعات استان تهران گفت و گویی را انجام داده که در ذیل می خوانید :
1. اخلاق حرفه ای حاکم بر رسانه ها را چگونه ارزیابی می کنید ؟
رسالت مطبوعات ، رساندن سریع و سالم اخبار به مخاطبان با هدف  آگاه کردن جامعه از رخدادهای جهان است . مردم از مخبران مطبوعات توقع دارند به عنوان چشم و گوش حساس و امین جامعه ، از همه جا و همه کس ، خبرهای درست را کسب کنند و به اطلاع عموم برسانند . بنابراین ، مطلع شدن و خبرداشتن ، حقی همگانی است که ادای این حق از وظایف حرفه ای مطبوعاتیان می باشد .                                   
هنر خبرنگاری که بتواند رسالت رسانه ای خود را با استفاده ار فن و هنر حرفه ای و جهان بینی وسیع فردی به منظور  آگاهی و اعتلای جامعه به شکوفایی برساند این است که  اخلاق مطبوعاتی را مراعات کند . امروزه شاهدیم که اخلاق حرفه ای حاکم بر رسانه های جهانی دچار آسیب های جدی است . چرا که اغلب مطبوعات و رادیو تلویزیون ها و خبرگزاری بزرگ های دنیا وابسته به محافل مستکبران و سود سالاران صهیونیستی و کمپانی ها ی چند ملیتی هستند و آنها تلاش دارند با ترفندهای ظاهرالصلاح و فریبنده ، در سطح دنیا خبرسازی کرده و تولیدات نامرغوب شان را به نفع خود در رود خروشان و بی سد و مرز مجازی سایت ها و ماهواره ها و مطبوعات و نشریات الکترونیکی روانه فکر و ذهن جهانیان سازند .
در غوغای قلدری رسانه های مکار چند ملیتی ، وظیفه حرفه ای مطبوعات و رسانه های داخلی کسب خبر از منابع معتبر و تحلیل و خبرسازی و رصد کردن کلیه اخباری است که از منابع و منافذ مختلف مجازی و حقیقی به اطلاع مردم می رسد .
به روشنی می توان دریافت که برخی رسانه های داخلی نیز اخلاق حرفه ای را به درستی مراعات نمی کنند و به جای اطلاع رسانی سریع و صحیح ، اسیر هیجان های موسمی سیاسی و بعضا تعصبات حزبی می شوند و بدون در نظر گرفتن مصالح ملی و منافع مردمی ، تا سر حد بداخلاقی افراطی پیش می روند . به طوری که گاهی خط قرمز امنیت ملی و اعتماد مردمی و استقلال کشور را نیز زیرپا می گذارند. این قبیل رسانه ها که اغلب حزبی یا وابسته به احزاب و گروه های سیاسی می باشند ، آن چنان در تدارک قدرت یابی گروهی غرق می شوند که مصالح کلی کشور را از یاد برده و ناخواسته هم سوی رسانه های آن سوی مرزها و معاندان می شوند که این مایه تاسف است . در صورتی که همان رسانه های غربی ، ازهر حزب و جبهه و گروهی که باشند ، لااقل در یک موضوع با هم متحد و هم صدا و همکارند ، و آن مراعات خط قرمز نظام حاکم بر کشور واستقلال و امنیت ملی آنهاست .
مخبران مطبوعات و سایر رسانه های جمعی کشور با در نظر داشتن رسالت پیام رسانی خویش ،فراموش نکنند که بین یک عمله خبر و طوطی تکرار کننده اخبار و محصولات ساندویچی ساخته و پرداخته سایت ها و خبرسازهای آن سوی مرزهابا خبرنگار حرفه ای و متعهد و خبره از ساز و کار حاکم بر جهان، متفاوت است . مردم در کنار نیاز به آگاهی از رخدادهای پیرامونی و جهانی ، محتاج امنیت و آرامش خاطر نیازمند تقویت روانی و اعتماد به نفس فردی و عزت ملی هستند که ایجاد چنین فضای رسانه ای امیدوار کننده و با نشاط و سالم ، یکی دیگر از وظایف اصلی اصحاب رسانه هاست .
2. نظر شما راجع به برگزاری نمایشگاه مطبوعات در مصلای امام خمینی (ره) چیست ؟
سال هاست که جشنواره مطبوعات در مکان هایی مثل نمایشگاه بین المللی و سالن کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و مصلای بزرگ تهران برگزار می شود که هر مکان معایب و محاسنی داشته اند . در مقایسه نقاط ضعف و قوت هر محل جشنواره ، انصافا مصلای تهران ، از سایر مکان های موجود مناسب تر است . مرکزیت مصلی در قلب تهران  - دسترسی آسان مردم از طریق مترو و شبکه بزرگراه ها و خیابان ها – وسعت مناسب مصلی– امکان تجمیع غرفه ها در یک فضای سرپوشیده و هم جوار ،از جمله مزیت هایی است که سبب استقبال همه اقشار – به ویژه علاقمندان شهرستانی از جشنواره مطبوعات شده است .
هر چند ،خدمت رسانی و فراهم کردن وسایل رفاهی دوره قبل ، بهتر از گذشته بود ، اما هنوز کاستی هایی مثل نامناسب بودن مکان استراحت و پذیرایی از مراجعان و نامنظم بودن برخی متصدیان غرفه های در برخورد با علاقمندان وکاهلی آنها برای پاسخگویی و تعامل با مردم نکاتی است که بایستی در رفع آنها تلاش کرد .
3.اثر بخشی برگزاری جشنواره را برشکوفایی فضای مطبوعات چگونه  ارزیابی می کنید ؟
جشنواره سالانه مطبوعات ، میعاد اصحاب رسانه ها با مخاطبان است . تعامل تنگاتنگ و چهره به چهره روزنامه نگاران در محیط جشنواره با مشتریان دائمی و هر روزه خود ، فرصت مبارک و موثری است که از یک سو ، مطبوعاتیان از نقد و نظر مردم و نبض جامعه بهتر و دقیق تر باخبر می شوند و از دیگر سو ، طبقات آگاه و روزنامه خوان و اقشار اجتماعی و برون گرا ، ضمن الفت و آشنایی با نخبگان نشریات ،از کم و کیف حرفه خطیر و پرتلاطم تهیه و تنظیم مقالات و اخبار و نیز علم و فن و هنر رسانه ای مطلع می گردند . این تعامل دو سویه می تواند به کیفیت و کمیت مطبوعات مدد کند و باعث شکوفایی و نشاط محیط رسانه ای گردد .
معتقدم اگر جشنواره سالانه مطبوعات به صورت نمایشگاه دائمی درآید ، نتایج فرهنگی و منافع فراوانی در جهت رشد و اعتلای آگاهی کشور خواهد داشت که آثار نیکوی آن در آتیه و به مرور ، ظهور خواهد کرد .